TCO e.o.

Bilstain Juli 2026

Voor de hoeveelste keer we met het TCO gezelschap afreisde naar België is in de nevelen van de tijd verdwenen.
Het zal in het begin van de jaren tachtig zijn geweest.
Volgens de verhalen was het Harry Hooyberg, founding father van TCO, die het trial domein ontdekt heeft.
Harry is ook al enige jaren niet meer onder ons, maar wij komen er nog steeds. Klik hier voor de link naar Harry.
Aankomen bij domein Bilstain is altijd opletten, want je rijdt de ingang van het terrein zo voorbij.

 

Ondertussen zijn we ruim 40 jaar verder en is er wel een en ander veranderd in Bilstain, maar ook is heel veel nog hetzelfde gebleven.
De sanitaire voorzieningen zijn nog hetzelfde, maar vorig jaar is er ontdekt dat boven het sanitair gebouw, waar kamers gehuurde kunnen worden, een prima douche gelegenheid en een WC is.
Deze worden nu volop gebruikt door de camping bewoners van TCO.

Het domein is in de loop der jaren door de vele enduro rijders behoorlijk veranderd, zodat er nu veel diepe geulen zijn ontstaan in en op de hellingen, vaak met rotsen en veel losse stenen die het triallen er niet gemakkelijker op maken.

 

Zondag waren Koen en Rosanna met gezin als eerste aangekomen op de stoffige camperplaats.
Voor hun nog jonge meiden hadden een ze vierwielig voertuig mee genomen om het kamp onveilig te maken.
Als de accuutjes van het vehikel vol waren werd er lekker op los gehobbeld door de dames.
Het gebrek aan vering en het gemis van luchtbanden mocht de pret niet drukken.




Dinsdag volgende de meeste anderen met tenten, campers en caravans.
Het terrein werd in gericht met vele party tenten, luifels en alles wat nodig om een beetje comfortabel uit de zon te kunnen zitten.
De zon deed zijn best!
Wij (zoon Puck en uw verslaggever) hadden en een van de appartementjes geboekt voor een paar nachtjes in een gebouw naast de het sanitairgebouw.
We zijn niet zo meer van het c(r)amperen en nu konden we alles in het Blombusje proppen en volgas naar België afreizen.
Misschien dat er nog een herinnering komt van de Belgische justitie, want op het laatste stukje snelweg vanaf Luik, hadden ze besloten borden 70km neer te zetten, waar normaal je 120km mocht rijden, met een flitspaal er naast.
Doel van de deze operatie; onbekend of het moet zijn om de Belgische staatskas te vullen.
(Inmiddels is de herinnering op de mat gevallen.)



Het gehele TCO gezelschap lijkt te bestaan uit mensen die uit de omgeving Hensbroek komen of iets met van der Gragt in de naam hebben.
De eerste middag is het altijd even de kat uit de boom kijken.
Het terrein is altijd wel weer wat veranderd en hier en daar zijn er nieuwe kabels tussen bomen gespannen.
Ik vermoed dat dit is om te voorkomen dat de enduro rijders overal tegen op- en afklauteren.

 

's Avonds wordt het tijd om het stof af te spoelen en ons op te maken voor het kampvuur.
Diverse mensen spoeden zich, soms vergezeld van jonge jeugd, naar het sanitair gebouw om zich hiervan te ontdoen.

Potjes worden gekookt of opgewarmd (mee genomen van huis) en de koffie staat overal te pruttelen.
 

Voor een enkeling kwam de koffie te laat en deze kon de oogjes niet meer open houden en moest een klein uiltje knappen na de warme hap.



De heren Kalverboer doen de afwas.

Als de vlam in de pan zit (het kampvuur), in dit geval een oude wasmachine trommel, zijn de eerste plop geluiden te horen van de dopjes die van de flesjes gescheiden worden.
Dan is de tijd aan gebroken voor goede gesprekken rond het kampvuur onder het genot van een drankje.
 

Gaande weg de avond wordt het vuur hoger en de gespreken verhitter, maar er zijn er ook die na zon drukke dag de oogjes toe doen en lekker weg dommelen.

De kleintjes gaan gewoon door.

 

De volgende morgen zien we vanuit ons onze appartementje de campinggasten voorbij schuiven op weg naar het sanitairgebouw, vaak met een rolletje onder de arm.
Het leven begint weer op gang te komen, er worden broodjes in het dorp gehaald en de koffie staat te pruttelen.
De schade van de vorige dag wordt opgenomen, meestal wat stijfheid in het lichaam, soms met wat schrammen en bulten.
Ik had onze brommers de vorig avond zorgvuldig op slot gezet en de noodstopmagneetjes eraf gehaald.
Echter de volgende dag lagen wel de magneetjes in de auto, maar niet het sleuteltje.
Zoeken leverde geen resultaat op.
Dit beloofde nog een serieuze uitdaging te worden.
Gelukkig vond Frans de sleutel op de plek waar de auto de vorige dag had gestaan toen ik er de sleutel en magneetjes had opgeborgen.
Dit scheelde weer veel martelwerk.

 

Tegen de middag worden de brommers weer klaar gemaakt, waarbij de jonge jeugd vaak al staat te popelen om te beginnen.
 

Helaas voor de familie Knol, Piet en Rob, zijn hun brommers niet in top conditie.
Ook veel poetsen en lief tegen praten ging hun niet helpen.
De "oude" van Rob is overgegaan Piet en Rob heeft een gehele verse. Die van Piet stop er soms gewoon mee en die van Rob heeft een "Verstappen"probleem, als het echt power nodig is bij een hill climb, geeft deze niet thuis, heel jammer.
 

Ook de familie Glas had het druk met bougietjes wisselen.

 

We hadden voor de Woensdag geen avondeten meer genomen, want we zouden in het restaurant eten.
Helaas het restaurant was gesloten, ook voor een gezamenlijke pils als afsluiting van de laatste dag triallen op het terras om te vieren dat we het allemaal weer overleeft hebben kon geen doorgang hebben aangezien de kantine alweer gesloten was.

Gelukkig konden we toen bij Tom en Siebe van der Gragt terecht voor een lekker broodje shoarma.

 

Er werden diverse uitstapjes gemaakt naar gedeeltes van het domein die nog redelijk ongerept zijn.
Zo kwamen ook op een punt bovenin waar we wat bebouwing zagen staan.

Nader onderzoek wees uit dat dit de restanten waren waar vroeger een motorcrossbaan was geweest.
Dit waren de baanwachtershuisjes of zo iets.
Vaag waren er nog enkele sporen te ontdekken van deze baan.

 

Kleinzoon Destin Kalverboer van Frans heeft de fun in triallen gevonden en knort op zijn 125CC-tje er lekker op los en heeft zeker talent tot grote verbazing van Frans die dit talent dus nooit heeft gehad.

Dit werd de volgende dag nog weer eens bewezen, toen Frans ergens hoog op een helling eindigde, gescheiden van zijn brommer, en zoon Robert hem moest ontzetten uit zijn benarde positie.

Dit nadat hij had aangegeven een gemakkelijker spoor te gaan rijden!
Hij had het verkeerd pad gekozen.

Onder de koele bomen was er tijdens het klimmen en klauteren genoeg tijd om even uit te rusten en bij te kletsen.

 

Tussendoor was er ook nog tijd voor de ouders om hun jongste telgen de fun van het  trialrijden bij te brengen.
Zo zagen we Robert Kalverboer achter dochter Lilli rennen, terwijl zij haar eerste kilometers op een trialbrommertje maakte.
Na dertig rondjes om het kamp zag ik enige uitputtingsverschijnselen op het gezicht van Robert, terwijl dochter nog fris en fruitige rond tufte en er steeds meer plezier in kreeg.

 

De laatste dag werd er met een grote groep een hike trip ondernomen naar de legendarisch Uitkijksteen.
De weg erheen is niet gemakkelijk en wordt gekenmerkt door wilde stromen die overgestoken moesten worden en venijnige planten die hun stekels naar je uit slaan en bloederige striemen op de kuiten maakten.

 

Er moest flink geklauter worden om de de Uitkijksteen te bereiken.
De jongste jeugd raakte uit de kinderwagen en werd naar boven gedragen.

Bij de Uitkijksteen aan gekomen moet er nog even geklommen worden om boven te raken.
 

Eenmaal op de Uitkijksteen aan gekomen wordt er een prachtig uitzicht geboden over de omgeving en het dal eronder.
Poserend op de steen werden er diverse iconisch foto's gemaakt van gezinnen en personen.

Ook wij ontkwamen niet aan de onbegrensde mogelijkheden van AI toepassingen.
Foto's werden iets bewerkt waarbij we opeens ongelooflijke talenten er in de groep bij kregen.
 

Robert Kalverboer liet zien dat een bezoek aan de sportschool niet meer nodig is.

Zijn vader laat zien dat ie ook mee gaat met de trend om zich te laten versieren met plaatjes.

Hij loopt nu trots rond met een mooie tatoeage op zijn platte buik.

De kampvuren werden mooier gemaakt en de marshmallows groter.

Onze en ook voor de meeste de laatste dag werd afgesloten met het gezamenlijk  grote pannenkoekfeest.
Diverse vaders werden achter de pannen gedirigeerd om te bakken.
Een ieder liet zich deze goed smaken.
Victor geeft een baby de fles, maar of dit het juiste vocht is, valt te betwijfelen.

 

Voor ons was het daarna afscheid nemen en de lange weg naar huis aan te vangen.
Het was middernacht dat we op onze homestede aankwamen.

Een enkeling , zoals de familie Glas, gingen de volgende dag verder door naar het zuiden op vakantie, maar niet voordat er een kampvuur werd gestookt met materiaal die de Milieupolitie niet zou goed keuren.
Het was weer een mooi gebeuren geweest.