TCO e.o.

7 februari Wintercup Nunspeet

Zaterdag 7 februari 2026


Om zeven uur ging het wekkertje. Tijd om koffie te koken en de broodjes van beleg te voorzien.
De brommers in het Blom busje en rond de klok van achten stoven we richting Nunspeet voor de derde Wintercup wedstrijd van het winterseizoen 25/26.
Onderweg werden we nog enigszins opgehouden door de mist, maar hoe dichter we Nunspeet naderden hoe helderder het werd.

Aangekomen was het nog heerlijk rustig op het terrein en Puck kon zijn busje parkeren naast het busje van concurent Electropartners die de Kalverboeren er heen gebracht had.






Ondertussen was voor het eerst in weken de zon door gebroken en bood het terrein een heel ander aanblik dan vorige maand toen we nog in de sneeuw rond ploeterden en de wedstrijd door de kou werd in gekort tot drie rondes wegens gevaar van vast vriezende controleurs in de nonstops.

De talrijke familie Van der Gragt wist onder leiding van opa Piet ook weer de weg naar Nunspeet te vinden.
Piet had een nieuwe grote werkbus gescoord en deze gister nog laten voorzien van extra ramen.
Dit met het oog tot deze later om te bouwen tot camper als ie nog eens een keer met pensioen gaat.
Helaas had hij zijn knie bij het in-af-uit stappen van de bus wat verdraaid, er knakte iets vertelde hij, en liep nu met een trekkend been rond.

Op de foto drie generaties.

In de kantine werden we weer warm ontvangen door drie dames die de inschrijving en de puntentelling verzorgden.
Ik sprak hier controleur en oud trialatleet Bert ten Haaf over toestand van zijn Marijke.
Helaas slechte berichten; ALS, de spraak is al heel slecht en de armen zijn ook heel slecht.
Marijke verzorgde vroeger bij TCO heel vaak de inschrijving en de puntentelling.

Jolanda van Saane voelde zich fit genoeg om de rondes met broer René mee te rijden, maar de de uitdagingen slechten zag nog niet zitten.
Komende week weet ze meer en zal er waarschijnlijk een operatie nodig zijn die haar de nodige verlichting voor de heup kan bieden.
Tot zover even de berichten uit de ziekenboeg.
 

Buiten is er voor de kleinste kinderen een speeltoestel met glijbaantje.
Moeder Rosanne van der Gragt heb ik gevraagd om het voor haar kroost een keer voor te doen, helaas ze durfde de uitdaging niet aan.
(Ook de glijbaan niet)


Er waren weer acht nonstops uitgezet en er moesten 4 rondes worden gereden.
Voorzitter Henk deed zijn speech voor de aftrap en we konden de nonstops gaan aanvallen.

Zelf had ik nu mijn brommertje redelijk geprepareerd, zodat ik nu weer een achterrem had.
Dat rijdt toch wel wat beter.










De eerste twee rondes presteerde ik het om zelfs de juiste routes in de non-stop te vinden, maar in de derde ronde, overmoedig geworden door dit succes, miste ik twee keer achter elkaar een pijl en bij een volgende nonstop sloeg mijn motor af.
Hiermee was mijn kans om uit de middenmoot van de witte klasse te ontstijgen bekeken.

Bij de eerste nonstop, terwijl ik voor de ingang stond te wachten, zag ik een seniore rijder met de motor naar beneden komend, een spectaculaire koprol maken. Het zag er spannend uit, maar gelukkig kroop de fitte bejaarde al weer snel overeind en na het afvegen van de prut die hij in zijn val had mee genomen, kon hij gelukkig zijn reis weer voorzetten.
Dat ik hem later sprak verteld hij dat ie al 58 jaar trialde en inmiddels 75 jaartjes jong is. Geweldig toch en nog gewoon in blauw rijden. Oud voorzitter Frans heeft nog vele goede jaren te gaan mag ik hieruit opmaken.

Zoon Thijs van Marcel van Tartwijk rijdt op een elektrisch trial brommertje.
Het graven in het zand kost veel van de accucapaciteit, daarom was besloten om bepaalde nonstops over te slaan om toch het rondje langs alle nonstops te kunnen rijden.

Het weer werkte geweldig mee en de jassen raakten uit.
Ik hoorde dat de Knollen, vader Piet en zoon Rob, zich in Spanje vermaken en daar heel hard aan het trainen zijn.
Rob schaft zich weer een nieuwe brommer aan en vader Piet "krijgt" de "oude".
Deze kan dan mooi als donor machine dienst doen als Rob plotseling onderdelen nodig heeft voor zijn brommertje.
Rob wil komend seizoen op hoog niveau gaan rijden.
Toni Bou, al sinds 2007 wereldkampioen indoor en outdoor, vreest al voor zijn titel heb ik uit betrouwbare bron vernomen.

Tijdens het kaart wisselen kwam ik de familie Reit tegen.
Marco was jarenlang Nederlands kampioen en zoon Stan probeert in zijn voetsporen te volgen.
Maar Stan is voorlopig nog aan het herstellen van een blessure.
Marco en Stan waren afgereisd om weer even de smaak het triallen te proeven en hadden daarom plaats genomen in de kantine om om eerst eens van de catering te proeven.

 

Tijdens het rijden werd ik aardig opgehouden door de gele en oranje piloten die uitgebreid de tijd namen om de nonstops op te eisen.
De oplossing was overslaan en door naar de volgende en later terug te rijden.
Mede door deze tactiek werd ik eerste!
De eerste die klaar was met rijden, helaas weer geen beker voor deze grootse prestatie.

 

Deze deelnemers probeerden nog door een zwak praatje hun score op te vijzelen, maar de dames lieten zich niet beïnvloeden door slappe praatjes over tegenwind in nonstops en ik ben al oud, dus ik recht op aftrek van punten.

Tegen de klok van drieën was voor de meeste rijders de strijd ook gestreden en konden ze zich in de kantine gaan laven aan een versnapering uit de bruine fruitschaal om de verloren calorieën weer aan te vullen of met een sapje uit de bronnen van Hertog Jan om het verloren vocht aan te vullen.

MC Nunspeet had weer een mooie wedstrijd uitgezet met leuke uitdagingen voor elk niveau.
Mede hierdoor en het  fraaie bijna voorjaarsweer was het geslaagde dag.










Daarna de brommers weer in het busje gezet en tegen zessen reden we de Sportlaan in Tuitjenhorn op.
Het was weer een mooie trialdag geweest.
 

Einduitslag