TCO e.o.

NachtTrial 2026

Het was weer allemachtig prachtig!
 

Voor de tweede keer na 10 jaar rust, is er een NachtTrial in Hensbroek georganiseerd die alle verwachtingen van de vorige keer overtroffen heeft.
De NachtTrial ooit voor de eerste keer in 1984 georganiseerd aan de Dorpsweg 81 in Hensbroek leeft weer als ooit te voren.
In 2015 leek het doek definitief te vallen voor de NachtTrial toen er na dertig door de leeftijd van de organisatoren en de vrijwilligers en gebrek aan nieuwe bestuursaanwas een definitief eind leek te komen aan deze grootse happening in Hensbroek.
We gingen er met een knaller uit.
Klik hier voor het verslag uit 2015 toen iedereen nog "jong" was.

Een NachtTrial opbouwen vergt heel veel organisatie, want behalve een prachtige omgeving Hensbroek is er niks,  alles moet aangesleept worden voor zowel het maken en bedenken van de nonstops als alles wat er omheen gebouwd moet worden zoals catering en sanitair en niet vergeten de verlichting bij de nonstops.

Vorig jaar is er voor eerst weer met groot succes weer een NachtTrial georganiseerd.
Het bestuur van TCO heeft zich in dat jaar vernieuwd en verjongt.
Het oude bestuur maakte toen inmiddels al meer kilometers achter de rollator als op de trialmotor.
Het nieuwe bestuur is zelf ook als triallist heel actief op trialmotor.

In de weken voorafgaande aan dit evenement werd er achter de schermen hard gewerkt, bedrijven werden benaderd voor sponsoring, gemeente en hoogheemraadschap en landeigenaren voor toestemming en vergunningen om locaties en een route.
Wat ongetwijfeld meewerkt, is dat dit evenement in de loop der jaren veel "goodwill" heeft opgebouwd.
Ook moeten er weer vele vrijwilligers verworven worden om de bar te "bevrouwen" en de nonstops te "bemannen".
Meestal zijn dat familieleden en vrienden en oud triallisten die deze functies invullen.
Dit bouwen ging vaak tot in de late uurtjes door.

In de week voorafgaande aan de zaterdagavond 22 Augustus hadden de bestuursleden hun vrije dagen ingezet om overdag al voorbereidingen te treffen om op tijd alles gereed te krijgen voor de Avond.
Een feesttent neerzetten, materialen aanvoeren om nonstops te kunnen bouwen etcetera, etcetera.


Hiernaast zijn de vele vrijwilligers druk aan het toekijken hoe één man het werk doet.
Om dit evenement te organiseren is de F1 in Zandvoort die op de zondag erna werd verreden, een peulenschilletje.
Hierbij worden ze ondersteund door de vele meewerkende "locals" en bedrijven zoals Blankendaal om deze monsterklus te klaren.



 

Bij aankomst in Hensbroek op de Dorpsweg 81, is het al snel duidelijk waar de toegang is.

Veel van deze lokalen (vrijwilligers met de opbouw) hadden de zaterdagavond een trialpakje aangetrokken en reden gezellig mee.

Hier onder de route van11 kilometer die afgelegd moest worden om op alle nonstops te bereiken.
Uniek in Nederland.



Via de sociale media werd een ieder op de hoogte gehouden van de voortgang en de gang van zaken.
In verband met het recordaantal van meer dan 100 deelnemers werd besloten om de eerder van start te gaan; half zeven i.p.v. zeven uur.
Voor de eerste keer in de ruim veertig jaar dat de NachtTrial gestart is, werd het erf van Piet en Coby van de Gragt niet ingericht als feestterrein en was er geen non-stop.
Dit jaar stond alles opgesteld op het weiland achter hun woonstede.
Dochter Petra en zoon Tom vervulde een grote rol bij de invulling van het feest gebeuren.

Deelnemers en overnachters konden op het pad naast hun erf naar achter rijden en daar hun voertuigen parkeren.
Bezoekers mochten aan de overkant parkeren.

Het had wel wat geregend, maar dit leidde niet tot overlast met vast zittende auto's.
Ook voor de fietsers was er een parkeerplaatst geregeld achter de feesttent.
Naast de feesttent was een snackwagen voor de aanwezigen om de honger te stillen.

Bij inschrijving kregen de deelnemers een uniek en waarvol NachtTrialshirt en consumptiebonnen, alsmede ook alle vrijwilligers zoals o.a. de controleurs.













 

Oud voorzitter Frans Kalverboer ging alvast op zoek naar de microfoon om de regie van het geheel over te nemen.
Gelukkig was deze goed verstopt.

Zaterdagmorgen was zoon Puck met onze brommertjes al vroeg naar Hensbroek afgereisd in verband met het treffen van de benodigde voorbereidingen op het spektakel.
In al die haast had ie stickers en de prijzenbekers vergeten, maar dat kwam goed.


 

Controleur Dorus was zo vriendelijk om mij rond vijf uur op te pikken, zodat ik er niet zelf met auto heen hoefde en een drankje na afloop kon nuttigen.
Samen met nog drie controleurs, Frans Schilder, oude piloten Jack van Baar en Frank Stam werd de Jeep verder afgevuld.

 

Aangekomen in Hensbroek was het er al lekker druk en waren de meeste deelnemers al gearriveerd.
De organisatie liep druk heen en weer om alles op rolletjes te laten verlopen.
Zoon Puck stond bij de motorkeuring waarbij o.a. op de verlichting werd gecontroleerd.
Dit is redelijk uniek. De meeste motoren zijn af fabriek wel uitgerust met verlichting, maar deze wordt alleen in Hensbroek gebruikt.

Ik zag allerlei ludieke oplossingen om verlichting te monteren en te verbeteren.
Vaak werd die verlichting op motortjes aangevuld met extra led(bouw) lampen en hoofdlampen.
Een enkeling had van zijn trialmotor een rijdende kerstboom gemaakt

 

Tijdens de motor keuring werd het weer wat rommelig en er kwam wat nattigheid uit de hemel vallen.

De inschrijving en puntentelling werd verzorgd door Iris Knol en Brit Kok.
De deelnemers kregen na inschrijving consumptiebonnen een uniek TCO NachtTrialshirt, mits ze dit hadden aangeven bij aanmelding.

 

Om zes uur nam voorzitter Victor de Rooij de microfoon ter hand om de aanwezigen welkom te heten en de controleurs nog even de laatste regels van de trialsport uit te leggen.
Hij had beter ook de begin regels kunnen uitleggen, want er was zeker één controleur die nog dacht dat elke voet een punt was en je zo door geteld werd naar vijf. Helaas er is geen knip positie voor een 4 op de kaart. Een kleinigheidje hou je. Ik heb hier overigens geen wanklank over gehoord.

Daarna werden we door de deelnemers toe gesproken door de voorzitter en Penningmeester Rob knol.
Rob verteld dat de route anders was als voorgaande jaren en dat we nu toestemming hadden om over de keins (dijk) van de waterberging te rijden en vroeg de deelnemers om zich een beetje in te houden aangezien dit een beschermd natuurgebied is.
 

Een halfuurtje later om half zeven werden we losgelaten.
Nonstop 8, 9 en 10 lagen achter de feesttent en konden door het talrijke publiek gevolgd worden.
Nonstop 1 en 2 lagen op loopafstand van het feestterrein.
Gelijk stonden er grote wachtrijen bij de eerste nonstops.
Iedereen moest de nonstops nog lopen en verkennen.

 

Ik mocht op nonstop 9 starten.
Deze werd bemand door oud coureur Andre Braas en de dames Alidia Kuiper en Floor Dudink.
Ik zag al dat de gele en oranje piloten hier tot grote hoogtes moesten komen om ongeschonden de finish te bereiken.
In deze nonstop was ook een beruchte PVC pijp als hindernis opgenomen voor de lagere klasses.
Deze is spiegelglad, zeker als er deze vochtig of nat is.
Zolang er recht tegen aan gereden werd, was er niet veel aan hand. Werd deze niet haaks genomen, geheid dat de wielen weggleden en de brommer en coureur vlak gingen.

De tiende nonstop lag er naast en werd bemand door oud coureurs Dorus Pronk, Jack van Baar en Frans Schilder, mijn chauffeur en mede passagiers op de heenreis.
Deze nonstop beloofde een waar spektakel stuk te worden voor de hogere klasses.
Voor uw verslaggever was de grootste uitdaging hier, het juiste spoor volgen.

De volgende nonstop, nummer 1, was een paar honderd meter verderop ook aan de Dorpweg.
Deze werd bemand door oud TCO voorzitter en wedstrijdleider Peter Boekel, Pitje van Diepen en Linda van Lijen.
Voor uw verslaggever geen lastige nonstop.

Snel door naar nonstop 2
Deze was op de hoek Mensonidesweg-Dorpsweg.
Hier hield het echter behoorlijk op.
Helaas had Plevius ook besloten dat ie zich lang genoeg koest had gehouden en deed van zich spreken.
Gelukkig had ik mijn jas bij non-stop 10 uit gedaan, zodat die niet nat werd; ik wel.
Eline Conijn, Piet Conijn en Yvonne Floris bewaakten deze nonstop.
Door de vers aangebrachte nattigheid veranderd de grip van redelijk al snel tot geen grip, zag ik bij ploeterde piloten die hun brommers over de obstakels moesten heen trekken.

Tijdens het wachten sprak ik daar een jonge deelnemer en vroeg hoe lang hij al trialde. Antwoord; vorige week had hij een motor aangeschaft.
Later op de avond kwam ik hem weer tegen, één rondje was genoeg.

Uiteindelijk komt er aan het wachten en de regen ook een eind en kon de nonstop gereden worden
Daarna begon de echte route. Door de weilanden en percelen op naar de derde non-stop.
Al snel kwam ik daar de eerste oversteek over een sloot tegen.
Enkele piloten hielden zich daar op, er was iets gebeurd.
Mijn assistentie hadden ze niet nodig, maar het bleek dat een van de jongens naast de brug was terecht gekomen en te water geraakt.
Ik had wel begrepen dat hij later nog naar het ziekenhuis is geweest voor hechtingen.
Snel weer door nonstop 3.

De derde nonstop werd bemand door oud piloot Frank Stam, Aalt en Coby van der Dragt.
Na deze verkend te hebben, kon ik gelijk aanvallen.
Deze was door de nattigheid van het buitjes echter behoorlijk glad geworden en menig piloot verslikte zich hierin, doordat er bij aanzetten de grip niet thuis was.
Deze nonstop eindigde vaak voor hen tegen de boomstam inplaats van er van overheen op weg naar de bevrijdende uitgang.

Hierna was het weer een stukje tuffen door de prachtige omgeving.
De schemering begon zich langzaam in te zetten.
Na een stukje route terug rijden en een sloot oversteken kwam ik weer bij de  Mensonidesweg aan.
Nonstop 4 was in de flauwe bocht verstopt in de bosjes gemaakt.
Deze werd bemand door allemaal oud trialpiloten.

Mark Stam hield de wacht bij de uitgang en de gebroeders Klaas en Piet van der Gragt controleerde het eerste stuk.
Voor het eerst dat Piet ruimte en tijd heeft om te controleren.
Bij de eerdere 31 wedstrijden was hun erf het episch centrum met een nonstop en de catering van de NachtTrial.

Piet gebruikte de eerste hindernis om zich neer te vlijen.
Eigenlijk was het een gemakkelijk non-stop voor mij, mits je goed voor boomstam uitkwam.
Ik dus niet en kreeg strafpunten.
In deze nonstop is er het altijd een uur eerder donker.

 

Hierna weer een stukje toeren op weg naar nonstop 5.






 

De in- en uitgang van deze nonstop liepen over een sloot.
 

Dit is de nonstop waar verderop in het verslag overgeschreven wordt onder de de noemer "De Waterloo van Victor"


Deze nonstop werd ook weer bemand door oud piloten.
Marco Veerman bij de ingang, Nico Jongejan op de wagen en Arie Floris bij de uitgang.

Daarna kwam er een mooi stukje route langs de waterberging richting nonstop 6.
Deze ringvaart moest uiteindelijk overgestoken worden middels unieke bruggen om in de Wogmeer te geraken.
Ook de terugweg was over dezelfde brug.
De lucht werd ondertussen gekleurd door een stukje regenboog. Dit betekend regen verderop, maar dat bleef ons gelukkig bespaard.

Nonstop 6 was bij melkveehouder Schilder gemaakt en was voornamelijk op een grote hoop prut neer gelegd die de hogere klasse van al kanten moesten aanvallen.
Nico en Jelle Conijn bewaakte samen met Marcio ten Haaf de berg.
Aan deze kant van de route was veel minder regen gevallen als aan de kant van de Dorpsweg.

 

Vervolgens weer een klein stukje terug rijden op de route naar nonstop 7 die ook in de Wogmeer was gesitueerd.
John Schaap, Pim de Rooij en Theo Commandeur deelde hier de punten uit.
De laatste twee zijn ook weer oud triallisten in ruste.

Koen Wijte met de kerstverlichting op de motor is waarschijnlijk te veel afgeleid geweest door de mooie verlichting op zijn motor dat hij het laatste bruggetje voor deze nonstop gemist heeft een als beloning een nat pak kreeg.

De nonstops 8, 9 en 10 waren bij de feesttent gebouwd aan de Dorpsweg.
Dit betekende een heel stukje koersen over weilanden, akkers onderbroken met smalle passages door rietvelden.
 

Tegen de tijd dat we terug waren bij het "kamp" was mijn uitlaatje lekker schoon geblazen.
Rob Hulst die mijn achterop reed, reed daarom liever voor me.
Sommige hadden geen goede plek om de puntenkaart onderweg op te bergen en hadden een creatieve oplossing hiervoor bedacht. niet het spreekwoordelijke mes, maar met de kaart tussen de tanden.

 

Op het kamp aangekomen was het een drukte van belang door de vele toeschouwers die hier de deelnemers opwachten om hun kunstjes te komen aanschouwen.
Vooral de hogere klasses, de gele en de oranje rijders, lieten hier dingen zien die ze eerder niet voor mogelijk hielden, dat zoiets überhaupt met een motortje mogelijk is.

Op nonstop 8 werd de scepter gezwaaid door dokter o.a. Kees Rottier, als je hier een smakker maakte werd ter plaatse gerepareerd door Kees.
Hij werd hierbij geassisteerd door Alex en Abel Knijn.

 

Nonstop 9 was er een van hele hoge opstappen en koordansen voor de hogere klasses.
Hierin lag ook de beruchte gladde PVC buis.
Alida Kuiper, oud piloot Andre Braas en Floor Dudink deelden hier de strafpuntjes uit.

 

Als de deelnemers de eerdere nonstops "overleefd" hadden, konden zich nog stuk rijden op de laatste nonstop 10.
In  deze nonstop hadden de uitzetters voor de hogere klasses stukjes route "vergeten" uit te zetten en moesten deze hier en daar maar gaan "vliegen" om van de ene op de andere hindernis te geraken.



Voor het talrijke publiek was dit natuurlijk prachtig om te zien hoe deze kunstenaars, soms toch nog zonder strafpunten, de finish wisten te bereiken.
Oud top atleet Dorus, Jac van Baar en Frans Schilder controleerde hier.

De laatste ronde werd traditie getrouw in het donker gereden.
Oud voorzitter Klaas Knol kwam nog weer even functie om bij het uitreiken van de laatste kaart voor de laatste ronde de lampjes op de motor te checken.
In de tweede ronde al moesten de lampen in de nonstops ontstoken worden en werd het snel donker.
Vanaf nonstop 4 aan de Mensonidesweg was het al goed opletten om op de route te blijven.
Daar kwamen enkele piloten ook achter toen ze al te water lagen.
De muggen kwamen in de schemering tot leven om zich te gaan voortplanten.
De mond op de route een beetje dicht houden en een veiligheidsbrilletje op kon dan uitkomst bieden tegen dat ongemak.
Ik zag menig rijder hierop gerekend had.

Om twaalf uur moesten alle piloten binnen zijn.
Victor de Rooij en Rob Knol sloten deze laatste ronde af.
Als zij langs waren geweest en de nonstop gereden hadden, konden de lampen uit en de controleurs en het plaatselijke publiek zich naar de feesttent spoeden om een hamburger en of een verfrissing te gaan ophalen.



Het duurde wel erg lang, nadat de laatste reguliere deelnemers al lang binnen waren, voordat beide heren terug waren op het terrein om de laatste nonstops te slechten.
Het bleek dat Victor onderweg over een slootje was gesprongen.
Zijn motor haalde gemakkelijk de overkant.
Victor niet. Gelukkig woonde zijn ouders dichtbij in de Wogmeer en kon hij zich daar onder de douche zich een beetje opknappen, dat was de reden van de vertraging.
Er is ter plaatse een klein monumentje voor hem opgericht.
 

Even na twaalven was het dan toch zover dat ze arriveerden om de laatste sprongen te maken.
De controleurs, die onderhand al bijna 6 uur op hun post stonden, slaakte een zucht van verlichting en ik zag dat er al enkele waren die zich al aan het gerstenat laafden.

De controleurs werden tijdens de wedstrijd voorzien van een natje en droogje door de wedstrijdleiding.
Petra van der Gragt verzorgende versnaperingen die door Fred van Schagen en Dirk Dudink met een trekker werden uitgevent.


Hierna ging de muziek wat luider en kon het feest beginnen.
De diskjockey probeerde de handjes in de lucht te krijgen, maar de meeste aanwezigen hielden meer van een goed gesprek (ouwehoeren dus).
Het ondertussen ook een echte reünie geworden, niet vreemd als de eerste Trial de Nuit ruim veertig jaar voor het eerst georganiseerd werd.
De meeste deelnemers waren toen nog vloeibaar.

De punten werden ondertussen geteld.
Hier en daar was het zo spannend in de uitslag door gelijk aantal punten en nullen dat er verder gekeken moest worden in de resultaten om een juiste volgorde te bepalen.
(In de eerste uitslagen is een fout geslopen. Deze is onderstaande lijst gecorrigeerd.)

Uiteindelijk kon de organisatie de podium ceremonie starten.
Had je de mazzel dat je eerste was geworden, moest je nog weer een hindernis beklimmen.
De bovenste podiumplaats was boven op een olievat.
Rob Knol wist de winst voor Hensbroek te behouden in de hoogste klasse; de Inters I.
Zijn coach Piet was heel gelukkig.

Bij de Inters II was het Marco Reit die op de hoogste trede mocht plaats nemen.
Marco zit inmiddels qua leeftijd ook al halverwege de vijftig; Een knappe prestatie
Hij is in het verleden heel vaak Nederlands kampioen geweest en liet zien dat hij het kunstje nog steeds verstaat.




De speciale prijs ging naar Koen Wijte als brokkenpiloot.
Helaas werd zijn beker later in brokken teruggevonden.
Wel toepasselijk, maar niet echt leuk.

Het feest ging door tot ondertussen de niet zo kleine uurtjes.
Ik heb vele bekende gezichten gezien en de hand geschud, maar de avond was toch nog tekort om ze allemaal even te kunnen spreken.
Misschien een volgende keer.


Half vier werd uw reporter thuis door Dorus thuis gebracht.
Voor de organisatie werd het nog veel later, voor zoon Puck werd het half vijf voor ie tussen de lakens kon kruipen.

 

De volgende morgen was het alweer vroeg dag.
Alles moest weer afgebroken en opgeruimd worden.
Gelukkig was er een grote groep vrijwilligers alweer op tijd paraat om na een gezamenlijk ontbijt hier hun schouders onder te zetten.

Samenvattend;
Het was allemachtig prachtig

 

Groetjes van de Penningmeester.
Deze foto is enigszins gedateerd.

Dit evenement is mogelijk mede gemaakt door de grote inzet van de vele vrijwilligers en de sponsoren.




Voor de uitslagen klik hier.